Edificio da antiga biblioteca da Estrada

O edificio da antiga biblioteca da Estrada sitúase na rúa Serafín Pazo, entre as prazas do concello e da farola. Unha rúa definida por Olimpio Arca como a da cultura estradense polos usos que, como veremos, chegou a ter esta construción, aínda que pouco a pouco foise convertendo na rúa da incultura por mor dun urbanismo sen control.

O promotor e construtor da obra foi José Sanmartín Constenla, natural da parroquia da Somoza. Malia non conservarse o proxecto da mesma, segundo unha inscrición situada nunha das portas dataría de 1931. O edificio foi concibido para vivendas do propietario e familia. Porén, o primeiro uso coñecido sería o de instituto de ensinanza media trala sinatura dun contrato de aluguer en 1933 co concello por 4000 pesetas anuais. Tempo máis tarde pasaría a ser o colexio autorizado Inmaculada Concepción.

Desde finais dos anos 50 e ata os 70, o concello volve a alugar o inmoble, primeiro para biblioteca e logo para aloxar as dependencias municipais mentres se reformaba a casa consistorial. Posteriormente, comezaría a súa andaina como escola de Formación Profesional, acollendo despois novamente as instalacións da biblioteca pública municipal. Con todo, en xaneiro de 1988, a prensa facía eco do lamentable estado no que se atopaba o local destinado a biblioteca, insistindo na necesidade de atopar un mellor.

Tralo traslado da biblioteca á casa da cultura, o inmoble cae no esquecemento ata o 2003. Neste ano, unha empresa inmobiliaria solicitaría licenza para a construción dun bloque de vivendas. Un proxecto que, afortunadamente, se paralizou debido á falta do planeamento urbanístico e á suspensión de licenzas urbanísticas. Porén, nestes días volveu aparecer a noticia na prensa. Así, a construtora local Bamarti construirá un edificio de 26 vivendas. Ao parecer, respectará a fachada histórica, aínda que ampliando o número de plantas. Un feito ben triste para o patrimonio urbano estradense que non implica outra cousas que a perda definitiva do ben ecléctico.

Análise formal

Trátase dunha edificación de planta cuadrangular que consta de baixo e unha altura. Construída en cantaría e formigón, posúe cuberta a dúas augas con tella plana. A fachada principal organízase a través de tres rúas, seguindo as laterais a mesma disposición simétrica.

Na planta baixa, dúas portas flanquean un gran van central. Enriba deste, na primeira planta, ábrese un balcón con varanda de formigón, mentres que aos lados se atopan dúas portas de aire. A particularidade destas xorde ao dispoñer dunha plataforma cara ao exterior, pois asemella que nun primeiro momento ían ser balcóns.
En canto á rúa principal, máis ancha que as laterais, ten unha organización semellante. Na planta baixa disponse un gran oco central cunha porta a cada lado. Porén, o tratamento é diferente ao dos outros vans, xa que o linteis posúen forma de arco, o que lle confire maior importancia ao corpo, resaltado polo almofadado do mesmo. No primeiro piso, seguindo a liña marcada polas portas inferiores, ábrense tres balcóns sobre ménsulas profusamente decoradas. Todo o conxunto estaba rematado por unha cornixa cunha balaustrada con floreiros, aínda que a da rúa esquerda foi sacrificada tralo engadido do baixo cuberta a finais dos anos 90.
No que se refire ás fachadas laterais, a esquerda é medianeira con outro edificio, mentres que na da dereita só se abren pequenos vans cadrados a media altura. Finalmente, a posterior, orientada cara ao oeste, presenta unha sinxeleza construtiva, con portas no baixo e fiestras no primeiro piso, pero sen ningunha decoración.
A nivel ornamental destacan o almofadado do baixo da rúa principal, ás ménsulas dos balcóns e os capiteis das pseudopilastras do van central. Tamén son salientables os balaústres de ferro que posúen as portas na parte superior, e o peche dos balcóns, xunto co remate do edificio. Finalmente, habería que nomear os azulexos utilizados no remate das divisións verticais das rúas ou nos vans da planta baixa do corpo dereito.

O interior atópase moi modificado e en estado ruinoso. A estrutura comeza a sufrir as consecuencias do abandono, das humidades e dos animais que aniñan na armazón da cuberta. A reforma que sufriu non está documentada, aínda que segundo testemuñas podemos afirmar que si que a houbo, xa que se lembran como era antes. Ao parecer, o máis salientable era a disposición central dunha escaleira imperial, semellante á que tivo a casa do concello e que tamén se perdeu.

Análise tipolóxica

O edificio da antiga biblioteca podemos relacionalo co movemento ecléctico que se desenvolveu en Galicia a principios do século XX. Son varias as semellanzas que atopamos neste inmoble en relación con outros realizados en cidades como Vigo, Pontevedra ou Santiago.
O uso dunha cantaría granítica será un dos rangos distintivos empregados por José Sanmartín na Estrada, mantendo un diálogo coas novas solucións que desde finais do século XIX se adoptaban no sur da provincia de Pontevedra. Xunto a este, destacan o almofadado do baixo, a horizontalidade dos corpos, a simetría na apertura dos vans e as pilastras xigantes que percorren a fachada verticalmente.
En canto á decoración, utiliza recursos modernistas como os balaústres dos balcóns e da cornixa, as ménsulas ou os azulexos de separación dos vans e do coroamento das pilastras.
Nesta obra promovida e executada por Sanmartín, vemos o mesmo tipo de peche dos balcóns e das portas de aire que os utilizados en outras obras na Estrada, tanto no casco urbano como no rural. Así, os balaústres son similares aos da súa casa da Somoza e a varanda de flores á dun panteón do cemiterio de Figueroa. Porén, as influencias máis directas tenas nas obras que construíu na praza de Galicia para Porto Verdura, e na casa do concello de Franco Montes.

Adeus á Casa de Portela en Villa Brasil (A Estrada)

No mes de xaneiro de 2001 tiven a oportunidade de estar na coñecida como “Casa de Portela”, situada no barrio estradense de “Villa Brasil”, actual rúa Fernando Conde. As súas propietarias, coas que acudín a vela, tíñana á venda, pero ían a miúdo por alí para ventilala e favorecer a súa conservación.

Vista xeral desde a rúa Fernando Conde en 2001
Vista da horta co engadido para sanatorio

Vista das escaleiras desde a entrada
Vista dun corredor na planta principal
Detalle da galería exterior do solario
Varios anos despois da miña incursión, a casa foi vendida (ca. 2004-5), coido que directamente á inmobiliaria Promociones Ramallosa Cinco SL, que pretendían construír en toda a mazá. Desde ese momento, as portas de aire dos seus balcóns quedaron abertas para sempre e as súas reixas desapareceron. Con chuvia e con sol, o paso do tempo foi motivando un deterioro progresivo. A clave? A ruína. Unha acción provocada para acadar a declaración de ruína técnica e económica e a conseguinte licenza de derrube. Pero o PXOM non se aprobou, as licenzas paralizáronse e a “Casa do Paxariño” (no seu baixo houbo un bar con ese nome) foi salvándose, malia que as obras xa comezaran na parte posterior da finca. Unha escapatoria que durou case dez anos, pois a semana pasada chegoulle o anuncio do seu día 🙁
Estamos ante unha obra de principios do século XX que debera estar protexida. De feito, no avance do catálogo do Plan Xeral de Ordenación Municipal de 1996, aparecía con protección “ambiental” e describíana así:

“su singularidad radica en su policromía. El balcón superior con retranqueo de la planta es solución frecuente ya vista. Curiosa la buhardilla para luces”.

Ademais, parte desa “singularidade” estaba no engadido posterior onde o médico Jesús Portela Fares tivera o seu “Sanatorio naturista”, que así se describía nunha nova no xornal El Emigrado do mes de xuño de 1927:

Sanatorio naturista.-
El competente médico de Estrada, D. Jesús Portela Fares está dando los últimos retoques a la instalación de su sanatorio naturista de Villa-Brasil.

Este importante establecimiento, destinado a devolver la salud a los pacientes por los procedimientos mas modernos, viene, desde luego a dar más realce a esta villa, y será un nuevo motivo para atraer a la misma la gente forastera.

E así se anunciaba:

Cabe lembrar que durante a primeiro terzo do século XX, A Estrada coñecíase como a “Villa Airista”. Así, por exemplo, en decembro de 1917, o catedrático de medicina de Santiago, Antonio Novo Campelo impartiu unha conferencia de extensión universitaria co título “Valor de La Estrada como estancia climatérica de altura media” na que explicaba a importancia do clima da vila e dos seus contornos. Un pobo recomendado para tomar os “aires” da montaña a doentes de tuberculose e outras afeccións pulmonares ou respiratorias. De feito, nesa mesma época, o filántropo vigués Fernando Conde Domínguez instalaba no linde coa parroquia de Lagartóns, no Sixto, “las simpáticas Colonias Escolares de Vigo” para que “los pequeñuelos”, “niños pobres de Vigo”, gozaran “de los salutíferos aires de esta comarca”. Outro edificio que, por desgraza, non está protexido e ten os anos contados.

A “Casa de Portela” ou a do “Paxariño” é a que eu coñecín como “Pajarera”. Igual por mor dunha mistura do nome do bar que estivo alí e as galerías acristaladas que poden asemellar un invernadoiro ou unha gaiola. A saber…

E como non localicei os negativos das fotos, as que aquí amoso sestán escaneadas da copia en papel, de aí a baixísima calidade.

Faro da Illa Pancha (Ribadeo)

Na Mariña Lucense, seguindo a costa de Ribadeo, atopamos a fermosa e pequena “Illa Pancha”. Cunha extensión aproximada dunha hectárea, está unida á terra por unha pequena ponte e nela hai dous faros.
As orixes do primeiro remóntase ao ano 1857, cando o 31 de maio saen a poxa pública cun orzamento de 47.513,86 reais as obras do mesmo. A edificación posúe planta cuadrangular e ten uns 128 metros cadrados de superficie. No centro da cuberta, a catro augas, érguese a torre que soporta a lanterna.
En 1980 constrúese nas inmediacións o segundo faro, con maior alcalce, quedando o antigo edificio para albergar grupos electróxenos de emerxencia e a vivenda do técnico. Nesta época, ademais, tírase a ponte de madeira e ferro que unía á illa con terra e faise a actual, de formigón.
Máis info

Casa dos Tenreiro (Pontedeume)

  Circulando pola autoestrada Betanzos-Ferrol, á altura do concello de Pontedeume, chama a atención unha fermosa edificación que se entrevé a man dereita. Trátase da coñecida como “Casa Magdalena” ou, máis recentemente, como “de la linterna”, a raíz dunha novela publicada por Carlos de Castro Álvarez, profesor afincado na vila do Eume. Sitúase no lugar de Esteiro, na parroquia de Nogueirosa, á beira da estrada que leva cara as Fragas do Eume.
A casa foi mandada construír nos anos ’70 do século XIX pola familia Tenreiro Rodríguez, empresarios de Pontedeume. Presenta planta cuadrangular con tres alturas e baixo cuberta a catro augas cun lucernario no centro. Na fachada posterior, os vans da planta inferior semellan ser de medio punto, mentres que no primeiro e segundo piso ábrense portas de aire cunha distribución simétrica.

Pola contra, a fachada principal, na que se abre a porta de entrada flanqueada por pequenos vans, posúe menor altura e remátase cunha pequena campá. En canto ao interior, este organízase ao redor da escaleira que conduce á torre-miradoiro.

 No ano 1924, un dos propietarios do inmoble, o arquitecto Antonio Tenreiro, atopou no contorno da finca o coñecido como “Cudrifaz de Pontedeume” ou “Hermes Celta“. O achádego produciuse a raíz dunhas obras de desmonte para construír a estrada. Pero o inmoble agocha moi máis secretos no seu xardín. Un amplo espazo verde con mananciais, estanques, fontes e destacadas especies que constitúe un gran parque botánico. Entre todas as árbores son de salientar un teixo centenario e unha araucaria excelsa.

O antigo Colexio dos Xesuítas da Pasaxe

De Colexio de Xesuítas ao esquecemento e abandono,
pasando por Campo de Concentración

A mediados do século XIX, Juan Español López, deputado provincial, posuía unha enorme fortuna na Guarda grazas aos almacéns de importación e exportación que tiña no porto da Pasaxe, parroquia de Camposancos.

Tralo falecemento deste en 1854, herdará os negocios o seu fillo Domingo Español Cividanes, quen chegou a ser nesta década o alcalde máis mozo da historia da Guarda.

Anos despois, cara a 1875, chega ao concello o pai Tomás Gómez Carral, nado en 1837 en Cabezón de La Sal (Santander), quen ingresara na Compañía de Xesús en 1856. No ano da súa chegada, os Padres Xesuítas mercan por 60.000 pesetas os terreos e antigos almancés de Domingo Español, onde instalarán un colexio. Entre os numerosos alumnos que pasaron por este centro, destacan Ramón María Aller Ulloa e Antón Losada Diéguez.

No curso 1914-15, o Colexio Apóstolo Santiago quedou na cota mais baixa de alumnado, debido ás dificultades de comunicación existentes con Camposancos, polo que os Xesuítas deixan A Guarda e se instalan en Vigo, primeiro no edificio de La Molinera, baixo o nome de Colegio del Sagrado Corazón, e logo no complexo Bellavista, en Guixar.

Despois de abandonar o centro os xesuítas españois, serán os portugueses, expulsados de Portugal en 1910, quen merquen os bens sitos na Pasaxe, colexio e dependencias, ata 1932. Neste ano, o presidente da Segunda República, Manuel Azaña Díaz, publicou o Decreto de Disolución das Ordes Relixiosas, polo que os Cabaleiros de Cristo tiñan un prazo de sete días para deixalo, pasando a Portugal, onde abren varias residencias tras acollerse á Constitución Portuguesa de 1933. Antes da súa marcha, no curso 1928-29, o Goberno Español obrigounos a cambiar o nome do Colexio, daquela denominado Nun´ Alvres, pasando a denominalo Colexio de María Inmaculada.

En 1934, o edificio ía converterse en Hospital Psiquiátrico con Bibiano Fernández- Osorio Tafall á cabeza, malia que o proxecto non chegou a consolidarse.

Posteriormente, o 27 de xullo de 1936 as tropas de Franco entran na Guarda, incautándose de todas as instalacións do Colexio e creándose un Campo de Concentración, pechado de forma definitiva en 1941 , e procedendo á devolución oficial das instalacións do Colexio de María Inmaculada o 18 de setembro de 1941.

Durante a contenda, conviviron presos e xesuítas en distintas alas, pois os xesuítas conseguiran, coa súa insistencia, que lle devolvesen parte do edificio, que empregaron como residencia na que conviviron preto de corenta sacerdotes de media mentres durou a guerra civil.

No curso 1943-44, o colexio pasa a ser unha Escola Vocacional ou Seminario Menor San Francisco Javier, con 32 alumnos e sete padres xesuítas que dependían do Colexio Apóstolo Santiago de Bellavista, Vigo. Finalmente, en 1959 péchase o colexio, servindo como lugar de vacacións de verán de outros centros relixiosos.

Será a comezos do século XXI cando a memoria do esquencido edificio volve saír á luz trala aprobación do PXOM do concello da Guarda no que se incluía un proxecto de construción de 300 vivendas na Pasaxe de mans da firma Valery Karpin S. L. Pero, trala marcha do ruso para o seu país, o vendería? O tirarán igualmente? Ou será o paso do tempo quen o faga?

O Pazo da Pena do Ouro (Noia)


Pese a que a construción sufriu ampliacións e reformas en diversas épocas, o Pazo da Pena do Ouro poida que sexa un dos máis antigos de Galiza, xa que nel se conserva unha inscrición do ano 1279. Posúe, ademais, un claustro románico procedente do Mosteiro de San Xusto de Toxosoutos (Lousame).
A edificación érguese nunha finca dunhas 3 hectáreas na estrada que vai de Noia a Boiro. A actual fachada principal, orientada ao norte, foi construída en 1918, engadíndolle posteriormente dúas torres neorenacentistas. Pola contra, a fachada oriental data do século XVI e ao final da mesma ten adosada a capela, reformada por terceira vez en 1893.


En 1922, o arcebispado de Santiago de Compostela véndelle ao Vizconde de Santo Alberto, José Varela de Limia, o claustro do Mosteiro de San Xusto de Toxosoutos, quen o traslada e incorpora no pazo que estaba a reconstruír na Pena de Ouro.

As dependencias do mosteiro de Lousame, desde a desamortización de Mendizábal de 1835, fóranse arruinando e expoliando, ata que a decisión do arcebispado pon punto final ao deterioro. A pesar disto, o antigo claustro de Tososoutos do Pazo da Pena de Ouro, é un dos tres exemplos de claustros románicos que se conservan, xunto co da Colexiata de Santa María de Sar (Santiago de Compostela), e o de Santo Estevo de Ribas de Sil (Nogueira de Ramuín).

Detalles da fachada da igrexa e do retablo do desaparecido mosteiro


Vistas desde o campanario do templo.

Vista do muíño desde o campanario e restos do pombal.

Na actualidade, e desde 1978, o Pazo da Pena de Ouro foi herdado polos Condes de Torrecedeira, Felipe Bárcena Varela de Limia e Rosa de Labra Morán, pasando a ser os décimo quintos propietarios. Ata ese momento, as instalacións estiveron ocupadas durante uns 20 anos polo Colexio Assumpta.

Detalle do remate da fachada principal do pazo e dun escudo


Detalle dos canzorros do claustro e da fachada da capela